چمن‌های مصنوعی در زمین‌های فوتبال

چمن های مصنوعی در زمین های فوتبال

فوتبال ورزشی است که در آن بازیکنان تماس های فیزیکی زیادی با سطح زمین دارند و تکل زدن و سُر ‏خوردن از جمله حرکات اجتناب ناپذیر در این ورزش می باشد.
در بررسی ویژگی های مورد نظر برای یک چمن مصنوعی فوتبالی، عکس العمل میان سطح و توپ، بر هم ‏کنش میان بازیکن و سطح، سایش پوست بازیکن و نیز دوام چمن مصنوعی معیارهای تعیین کننده ای ‏هستند. اولین چمن های مصنوعی، به دلیل اتصالات ضعیف، سایش و اصطکاک زیاد نخ ها، برای استفاده ‏در این ورزش مناسب نبودند و بازیکنان مجبور می شدند از پیراهن آستین بلند و شلوار استفاده کنند تا به ‏پوست آسیب نرسد.
امروزه با پیشرفت هایی که در تولید چمن های مصنوعی فوتبالی حاصل شده است، استفاده از آنها در ‏زمین های فوتبال افزایش یافته و به جای چمن های طبیعی از فیلامنت های مصنوعی همچون پلی ‏پروپیلن، پلی اتیلن و پلی آمید استفاده می شود که در واقع این فیلامنت ها خاب های چمن مصنوعی را ‏تشکیل می دهند. خاب این چمن ها مانند چمن های طبیعی در زمین ریشه دار نیستند، بلکه در یک پارچه ‏زمینه جاسازی شده اند. بدین صورت که در طول عملیات تافتینگ، فیلامنت ها به فرم لوپ (حلقه) در پارچه ‏قرار داده می شوند و در مرحله بعد برش می خورند. برای جلوگیری از لغزیدن فیلامنت ها، پشت این لایه ‏را با ماده مخصوصی پوشش می دهند.
در سال ۲۰۰۵ که فدراسیون فوتبال اروپا (‏UEFA‏) و فدراسیون بین المللی فوتبال (‏FIFA‏) استفاده از ‏جدیدترین نسل چمن های مصنوعی را مجاز نمودند، چمن مصنوعی رسماً به دنیای فوتبال وارد شد. قبل ‏از آن، بررسی های زیادی در زمینه تدوین استانداردهای کیفی برای چمن های مصنوعی، خواص فیزیکی ‏مربوط به اتصالات، اصطکاک، غلتیدن و انعکاس توپ در آنها، احتمال ایجاد آسیب برای بازیکنان و همچنین ‏مسائل اقتصادی انجام شده بود. یکی از نتایج این بررسی ها این بود که استفاده از چمن های مصنوعی ‏فوتبالی محدودیت زمانی نداشته و مستقل از شرایط آب و هوایی است. در حالی که عمر مفید یک زمین ‏چمن طبیعی کوتاه (به اندازه ۶۰۰ ساعت بازی فوتبال) است. ‏
یکی دیگر از دلایل رشد استفاده از چمن مصنوعی فوتبال ، معماری مدرن استادیوم های ورزشی ‏است. از آنجا که اکثر استادیوم های جدید کاملاً سقف دار هستند، چمن های طبیعی نمی توانند در آنها ‏هوا و نور کافی دریافت کنند.‏