ویژگی های فنی چمن مصنوعی فوتبال

مختصات فیزیکی و بافت چمن مصنوعی فوتبال

‏ چمن مصنوعی فوتبال ‏ با ارتفاع 50 تا 60 میلی متر و تراکم حدود 8 تا 10 هزار کوک بر متر مربع تولید ‏میگردد. همچنین فاصله ردیف های بافت از یکدیگر معمولاً 8/5 اینچ است.‏
ترکیب این ویژگی ها باعث می شود تا چمن مصنوعی فوتبال ‏اندکی تُنُک و کم تراکم دیده شود. ‏فضاهای خالی میان فیلامنت ها باید با ماده پرکننده انباشته شود تا ایستایی و حالت عمودی الیاف ‏تأمین شود. برای این منظور از شن سیلیس با قُطر دانه بندی 0.5 تا 1 میلی متر استفاده می شود.

 چمن مصنوعی فوتبال
نوع، ضخامت و تراکم فیلامنت ها از جمله عواملی هستند که مقدار شن سیلیس مورد نیاز در واحد ‏سطح را تعیین می کنند.‏
‏ قابل ذکر است هر اندازه ضخامت و تراکم فیلامنت پایین باشد، به شن سیلیس بیشتری نیاز دارید.‏

دیتِکس چمن مصنوعی فوتبال

یکی از ابهامات رایج میان کاربران چمن مصنوعی، ویژگی ‏DTEX‏ می باشد. توضیح آن بسیار ساده و ‏قابل فهم است و نیاز به تخصص حرفه ای ندارد.

 انواع مختلف الیاف چمن مصنوعی

‏ واحد دیتکس گرم بر 10 هزار متر طول (‏gr/‎‏10000) می باشد. یعنی 1 فیلامنت به طول 10 هزار متر یا ‏‏10 کیلومتر را تصوّر بفرمایید که در حجمی کوچک مانند یک قرقره جمع شده باشد. این توده نخ را وزن ‏میکنیم و عدد حاصل را با مقیاس گرم به عنوان ‏DTEX‏ در نظر می گیریم.
در چمن های مصنوعی مخصوص فوتبال، دیتکس معمولاً از 11 هزار تا 16 هزار گرم بر متر متغیّر است. ‏
 دیتکس چمن مصنوعی

لایه زیره (بَکینگ)

لایه زیره یکی از مهم ترین اجزای تشکیل دهنده چمن مصنوعی فوتبال می باشد که نقش حیاتی در ‏عملکرد مناسب و ماندگاری محصول دارد. این لایه از 2، 3 و یا 4 لایه مجزّا تشکیل می شود که بافته یا ‏نبافته هستند. ‏

 زیره چمن مصنوعی
لایه بافته به صورت شبکه یا نِت ماتریکس متقارن از نخ های پلی پروپیلن ساخته شده که از لحاظ ‏ظاهری شبیه به گونی پلاستیکی می باشد. ‏
لایه نبافته نیز از جنس ‏PP‏ و مشابه با لایه ژئوتکستایل ولی با وزن کمتر می باشد و ‏FLEECE‏ (فلیس) یا ‏نَمَد نامیده می شود.‏
لایه های بافته و نبافته توسط فشار و حرارت به یکدیگر متصل می شوند و پس از بافت فیلامنت ها در ‏داخل لایه زیره، وارد حوضچه مایعِ پوشاننده (کوتینگ) می شوند. ‏
در نسل های قدیمی چمن مصنوعی از ماده ترکیبی ‏SBR Latex‏ یا لاتکس استایرن بوتادین استفاده ‏می شد ولی به دلیل آلودگی زیست محیطی و عدم قابلیت بازیافت، این ماده با پلی اورِتان و پلی اتیلن ‏جایگزین شد.‏

سیستم مدیریت و خروج آب

انباشته شدن آب در زمین های ورزشی مشکلات فراوانی را ایجاد می کند. حرکت بازیکنان و توپ بر ‏روی چمن کُند می شود و سطح کیفیت بازی به میزان چشمگیری کاهش می یابد. ‏ فیفا ضوابط بسیار سخت گیرانه ای را درباره استانداردهای مدیریت آب در زمین های فوتبال در نظر گرفته ‏است. این الزامات در زمین های چمن طبیعی و چمن مصنوعی دارای شباهت ها و تفاوت هایی می ‏باشد.‏

چمن های مصنوعی فوتبال از لحاظ توانایی خروج آب به دو گروه اصلی طبقه بندی می شوند: ‏

  1. 1-‏ انواع با توانایی خروج آب ‏
  1. ‏2-‏ انواعی که غیر قابل نفوذ هستند و توانایی عبور دهی آب را ندارند.‏

 

گروه اول یعنی انواع با قابلیت عبوردهی آب، خود به دو نوع سیستم تقسیم می شوند: ‏

 منافذ چمن مصنوعی
  • الف) بهره گیری از منافذ (سوراخ) ایجاد شده در لایه زیره

 

 لایه-نمد-زیرچمن مصنوعی
  • ب) بهره گیری از لایه های بکینگ با توانایی عبور دهی آب از سراسر سطح خود

 

 منافذ (سوارخ) ایجاد شده در لایه زیه چمن مصنوعی

در روش الف، چمن مصنوعی پس از طی تمامی مراحل تولید، وارد دستگاهی می شود که با فرو بردن ‏میله های داغ و باریک شبیه به هُویه‎ ‎درون لایه بکینگ، سوراخ هایی منظم و متقارن را در آن ایجاد می ‏کند.‏

 چمن مصنوعی

در روش ب، تمامی لایه های زیره چمن مصنوعی از نوع نبافته و نمد (‏FELT‏) مانند، با جنس پلی اُلِفین ‏ساخته می شود. این نوع بکینگ در تمامی نقاط سطح خود میتواند آب را عبور داده و در نتیجه این ‏گروه از چمن های مصنوعی توانایی شگفت انگیزی در خروج آب سطحی دارند.‏

  • تعداد بازدید :837
  • تاریخ درج :13 دی 1396